EEN LASTIG JAAR

Hoe mijn leven op 24 maart veranderde door corona

Ik trek mijn hardloopschoenen aan. De zon breekt langzaam door de wolken. De vogels tjilpen. Ik begin met lopen. Mijn ademhaling versnelt en ik geniet van de flow die ontstaat. Uren kan ik trainen. Het verveelt nooit. Na iets meer dan een uur zit de ochtendtraining erop. Ik heb geen idee wat mij minder dan 24 uur later te wachten zou staan. Dit is mijn verhaal over de dag dat alles veranderde en mijn zoektocht naar herstel.

Het is 24 maart. Ik ben verkouden en mijn hoofd bonkt. Als sporter ben ik extra gefocust op mijn lijf. Alles staat in het teken van mijn droom, namelijk eerste worden bij de Kustmarathon Zeeland. Mijn doel is haalbaar, maar dan moet alles kloppen. Gelukkig heb ik geen koorts, want dan is het niet verstandig om hard te lopen. Het zal wel een voorhoofdsholteontsteking zijn, denk ik.

Voor de zekerheid doe ik een paar dagen rustig aan. Het is een verwarrende tijd. Een week terug op 15 maart hoor ik dat de horecazaken gesloten moeten worden vanwege een nieuw virus. Misschien komt alle spanning eruit en heb ik daarom zo’n hoofdpijn?

Gelukkig voel ik me na vier dagen wat beter. Ik begin rustig met lopen en fietsen, maar mijn lijf voelt niet hetzelfde. Ik weet niet wat het is. Ik probeer meerdere keren, maar het gevoel blijft.

Na 2 weken voel ik me slecht. Mijn hart gaat als een razende tekeer. Ik hap ‘s nachts naar adem om extra lucht binnen te krijgen. Het voelt alsof mijn keel dicht geknepen wordt. Bibberend lig ik te woelen in mijn bed. Ik begin me steeds meer zorgen te maken. Een kleine wandeling is niet meer mogelijk. Als ik twee kilometer fiets om mijn zoontje naar school of voetbal te brengen, nemen de klachten alleen maar toe.

Het gejaagde gevoel blijft. Het voelt soms of ik stik. Het gaat zo slecht dat ik terecht kom op de spoedeisende hulp. Ik heb Covid-19. Er wordt geen wattenstaafje in mijn neus gebracht, zoals nu normaal is. Testen deed men toen nog niet. Het duizelt in mijn hoofd. Covid? Ik.

Ik ga terug naar huis. De angst in mijn lijf neemt toe. In de avond kruip ik vroeg onder de wol. Ik ben bang. Ik denk nooit na over de dood, maar nu wel. Het geluid dat uit mijn keel ontsnapt, herken ik niet. De steken en de brandende de pijn die ik op mijn borst voel, het snakken naar adem maken mij bang. Op mijn mobiel Google ik non-stop in de hoop de oplossing te vinden hoe ik beter kan worden. Ik wil alles weten over Covid-19. Wat houdt de ziekte in? Wat helpt? Welke therapieën zijn er? Ik zoek naar antwoorden, maar krijg alleen maar meer vragen.

Ik voel me alleen en onbegrepen. Als je griep hebt, weet iedereen dat kippensoep helpt. Je neemt een paracetamolletje en binnen de kortste keren ben je weer de oude. Voor Covid-19 weet niemand een oplossing. Ook voor huisartsen is het nieuw. Mijn longfoto en hartfilmpje zijn goed. De pijn op de borst wordt niet minder. Ik krijg na een antibioticakuur nu een prednison stootkuur.

Als sporter heb ik veel contacten die mij helpen om gezond te blijven. Ik ga verder op onderzoek, ik wil mijn fitte lijf terug. Guido Vroemen, sportarts, neemt enkele testen bij me af. Opnieuw is mijn bloed goed en ook de longfunctietest laat geen bijzonderheden zien. De klachten blijven. Ik doe normaal honderd dingen op een dag, maar zelfs de kleinste handelingen geven klachten.

Voor mijn zoontje en de buitenwereld probeer ik me sterk en goed te houden, ik wil niet zielig zijn of zeuren. Maar als zelfs je zoontje opmerkt dat je rare dingen zegt en aan het einde van een zin niet meer weet waar je het over hebt valt dat niet mee. Mijn hoofd is een zeef. Ik probeer hem gerust te stellen. Ik zeg dat het goed komt, maar het komt minder krachtiger uit mijn mond dan normaal. Tussen mijn schouderbladen voel ik honderden messteken. Een vreemde gewaarwording. Overal in mijn lichaam voel ik wel iets dat niet normaal is.

Ik moet door en zoek naar een oplossing. Al een flinke poos verdiep ik mij in het reguleren van je ademhaling. Tijdens het hardlopen heb ik hier veel baat bij. Ook nu helpt het mij om de dag en nacht door te komen door ademhalingsoefeningen toe te passen. Verder pak ik iedere strohalm aan. De huisarts verwijst me door naar een covid revalidatietraject. Hier blijk ik te goed voor, dus kunnen mij niet verder helpen. Wat een teleurstelling. Natuurlijk besef ik dat ik behoorlijk wat kan, maar vergeleken hoe mijn sportleven er paar maanden terug uit zag met minimaal 15 uur training per week kan ik nu niets. Ik bel met zelfstandige coaches op allerlei gebieden. In de hoop dat iemand mij kan helpen. Gelukkig is er steeds iets meer bekend over Covid-19 en dat stemt mij hoopvol. Ik voel me enigszins gesteund in mijn post-covid klachten, omdat veel mensen worstelen met de naweeën van het virus. De besloten facebookgroep Corona patiënten met langdurige klachten heeft mij hierbij ook geholpen.

Tekst gaat verder onder de foto >

Maanden later

Langzaam gaat het een klein beetje beter. Ik wil het sporten weer gaan opbouwen onder supervisie van mijn sportarts. Het lukt niet.

Dan is het juni en ik ben blij. De horeca mag weer open. Een zorg minder, want als ondernemer zijn het zware tijden. Continu ben ik bezig om nieuwe ideeën te bedenken om mijn zaak overeind te houden. Het is fijn om te kunnen werken. Ik geniet van het contact met gasten, maar voor mijn herstel is het niet goed. Ik merk al snel dat ik mijn dagen anders moet indelen. 12 uur werken achter elkaar is niet te doen. Meerdere keren per dag ga ik terug naar huis. Ik kruip op de bank voor een kleine powernap. Ik sluit af met enkele ademhalingsoefeningen om daarna weer terug aan de slag te gaan.

Ik probeer alle ballen in de lucht te houden. Het is mentaal heel zwaar. Normaal ga ik hardlopen en fietsen om mijn hoofd leeg te maken. Nu kan ik helemaal niets. Het sporten hoort bij mijn identiteit. Nu is een groot deel van mezelf weggevallen. Ik kijk jaloers naar wielrenners en atleten op straat. Stiekem ben ik blij dat er geen wedstrijden zijn, dit verzacht de pijn nog wat. Ik wil zo graag, maar mijn lijf werkt niet mee. Ook kan ik niet de moeder zijn die ik wil zijn. Ik ben niet fit en dat merkt mijn zoontje. Vaak huil ik, omdat ik het allemaal niet meer weet.

De eerste bladeren vallen van de bomen. Ik ben trots op mijn team. Samen hebben we de afgelopen maanden onze schouders eronder gezet. We hebben onze gasten kunnen laten genieten van drankjes en een lekkere maaltijd, maar nu moet de horeca opnieuw dicht. Zakelijk gezien is het zacht uitgedrukt niet fijn, maar voor mijn herstel is het goed. Nog steeds iedere dag ben ik moe, heb ik hoofdpijn en vaak verhoging.

Ik neem voor de zoveelste keer contact op met mijn huisarts, want ik vertrouw het niet. Ik ken mijn lichaam en iedere dag een brandend gevoel in je longen is niet normaal. De huisarts geeft aan dat de longarts waarschijnlijk niets kan vinden. Ik praat de blaren op mijn tong voor een doorverwijzing. Het lukt. Ik mag naar de longarts. Ik krijg een histamine provocatietest. Hieruit blijkt dat ik overactief reageer bij inspanning. Ik krijg een puffer mee naar huis.

Al na enkele keren merk ik verschil. Ik heb iedere dag minder last van mijn longen. Dankbaar voor dit wondermiddel. Na een maand zijn de longklachten over.
Het geeft me hoop en positieve energie. Ik begin weer met sporten. Twintig minuten loop ik 1 minuut hard. Dit wissel ik af met 1 minuut wandelen. Ondanks dat mijn longklachten over zijn blijf ik hoofdpijn en verhoging houden na inspanning.

Het maakt me moedeloos. Steeds vaker heb ik donkere gedachten. Kan ik ooit nog sporten? Komt het goed? Moet ik dan echt een leven zonder te kunnen sporten accepteren? Ik vind geen antwoorden. De winter breekt aan en het voelt uitzichtloos. Mijn lichaam laat mij normaal nooit in de steek. Ik kan niet meer vertrouwen op mijn normaal zo sterke lijf. Al ruim drie kwart jaar zoek ik naar oplossingen, maar steeds volgt een nieuwe tegenslag. Een minuut langer hardlopen? Een dag later ben ik een wrak. Beetje bij beetje leer ik de juiste keuzes te maken.

Pas vanaf januari begin ik me echt beter te voelen. Tijd voor een volgende stap. Guido heeft voor mij een nieuw schema geschreven zodat we gedoseerd opbouwen. Ik begin weer met een minuutje hard te lopen. Iedere keer een minuut extra en steeds het tempo iets omhoog. Elke week maken we een stapje.

Vroeger vond ik sporten vanzelfsprekend, maar nu beleef ik de sport opnieuw. De hoofdpijn neemt af en ik heb geen verhoging meer na inspanning.

Tekst gaat verder onder de foto >

Een jaar later

Nu ik dit schrijf, is het een jaar geleden. Het is het zwaarste jaar uit mijn leven. Het vertrouwen in mijn lichaam is eindelijk terug. Ik doe 3 looptrainingen per week en loop ondertussen afstanden van ruim 15 km. Ook de snelheid komt terug. Ik fiets 1 keer per week 1.5 uur en werk aan mijn kracht en core. De kleine stapjes die ik kon maken zijn nu grote stappen geworden! Vorige week waren er tranen van blijdschap. Ik stond aan de start van een virtuele wedstrijd. Langzaam voel ik de geluksstofjes weer door mijn lichaam stromen. Ook geef ik weer looptrainingen om andere mensen te motiveren het beste uit zichzelf te halen.

Ik knijp mezelf af en toe in mijn arm. Nog maar een paar maanden geleden zat ik er helemaal doorheen. Ik was bang nooit meer de oude Monique te zijn. Door mijn altijd positieve instelling en wilskracht sta ik nu weer hier. Want opgeven is geen optie.

Sinds januari gebruik ik de vegan voedingssupplementen van Beyuna. Ik voel dagelijks het verschil. Het resultaat is zichtbaar tijdens mijn trainingen. Ik voel de controle over mijn lichaam terugkomen. Een heel gek gevoel, want bijna 365 dagen leek mijn lichaam van iemand anders.

Vol vertrouwen kijk ik naar de toekomst. Dit jaar heeft ook mooie inzichten opgeleverd. Ik heb geleerd dat gezond zijn niet vanzelfsprekend is. Hierdoor kijk ik heel anders naar bepaalde dingen in het leven. Zo leer je wat er echt toe doet. Ook ben ik me meer gaan verdiepen in (sport)voeding en supplementen en volg een cursus sportpsychologie.

Met de ervaring, kennis en inzichten die ik nu heb wil ik graag iets betekenen voor anderen. Een gezonde leefstijl is goed zorgen voor je lichaam en geest. Voldoende bewegen, gezonde voeding en stress verminderen. Door gezond te leven verklein je de kans op ziekten. Want voorkomen is beter dan genezen. Alles staat met elkaar in verbinding.

Nog steeds ben ik niet helemaal de oude, maar ik zorg nog beter voor mijn lichaam. Ik neem preventief meer rust en kies voor kwaliteit in plaats van kwantiteit. Een hardlooptraining of fietstraining zie ik niet meer als vanzelfsprekend. Iedere keer ben ik intens blij als ik de koude wind op mijn wangen voel. Ik durf weer te dromen en nieuwe plannen te maken. Een medaille op het Nederlands Kampioenschap 10 kilometer in februari 2022 is een grote uitdaging. En nog altijd wil ik een keer eerste worden tijdens de Zeeuwse kustmarathon, maar de belangrijkste overwinning heb ik al behaald. Ik kan weer sporten!